o de anamnese

o het lichamelijk onderzoek

o het hulponderzoek ( waaronder technisch onderzoek)

Het lichamelijk onderzoek is er in eerste instantie op gericht de vraag, of er een defect is, te beantwoorden. En wanneer er een defect is deze te lokaliseren.Daarbij zal worden bepaald of het defect in het CZS of het PCZ is gelegen en of het defect unilateraal of bilateraal aanwezig is.
Het lichamelijk onderzoek is vervolgens in categorieën in te delen:

o de mentale toestand	o de hersenzenuwen	o motorisch	o coördinatie en loopbeweging
o reflexen	o sensorisch	o speciale tests

Bij de beoordeling van de mentale toestand gaat het om de concentratie, aandacht, oriëntatie, stemming enz. ( zie verderop).

Onderzoek van de hersenzenuwen:

De nervus olfactorius:
Waarbij gevraagd wordt de ogen te sluiten en één neusgat dicht te houden. Onder het open neusgat worden vervolgens verschillende geuren gehouden als pepermunt, koffie, benzine enz. Er wordt daarna gevraagd of er iets geroken wordt en eventueel in meerkeuze welke geur er geroken is. Vervolgens wordt de ander kant onderzocht.

De nervus opticus:
Er wordt gevraag het rechter oog te sluiten. De onderzoeker sluit zelf het linker oog. Hij houdt één arm naar rechts gestrekt en de andere naar links. De handen moeten zich steeds bevinden in een vlak dat zich midden tussen onderzoeker en patiënt bevindt. Afwisselend worden de vingers van één hand bewogen maar een enkele keer ook van beide handen. De patiënt wordt gevraagd elke beweging te melden door de bewegende hand aan te wijzen. Vervolgens worden het onderzoek voortgezet door één hand beneden en één hand boven te houden en afwisselend te bewegen, en dan links en rechts van boven en onder te wisselen. Alle kwadranten komen aan bod. Wanneer er geen juist antwoord wordt gegeven beweegt de onderzoeker die hand langzaam van buiten het gezichtsveld naar binnen.

De afstand tussen onderzoeker en Patiënt is ongeveer één meter. Naast dit onderzoek kan er een fundoscopie worden gedaan, een onderzoek van het inwendige oog met een oogspiegel.

Nervus oculomotoris; nervus trochlearis; nervus abducens:

Onderzoek van de oogbewegingen:
De stand van de ogen wordt beoordeeld. Het hoofd moet stil gehouden worden en de vinger van de onderzoeker gevolgd. De vinger wordt naar link en rechts horizontaal, naar links en rechts boven en naar links en rechts beneden, in het midden naar boven en beneden, bewogen. De gezichtshoek mag niet meer dan 45graden bedragen. Bij het onderzoek wordt steeds gelet op eventueel optredende strabismus en wordt gevraagd naar dubbelzien.
Dubbelbeelden kunnen staan naast elkaar, recht boven elkaar of schuin boven elkaar.

Onderzoek naar reactie op convergentie:
De onderzoeker laat de patiënt naar zijn wijsvinger kijken, die hij op ongeveer een meter afstand houdt, midden voor zijn gezicht. De vinger wordt langzaam naar de neuswortel van de patiënt bewogen, daarbij wordt gelet op de oog volgbewegingen en de reactie van de pupillen.

Onderzoek van pupilreacties:
De wijdte van beide pupillen en vergelijk van links en rechts wordt beoordeeld. Tevens wordt gelet op de vorm van de pupillen.
De onderzoeker schermt met een hand, met ulnaire zijde tegen de neusrug van de patiënt gehouden, het linker oog af voor invallend licht. En laat dan lateraal licht op het rechter oog vallen en beoordeelt of de pupil nauw wordt (directe lichtreactie). Het zelfde wordt herhaald bij de linker pupil (consensuele licht reactie).
Hierna volgt het geheel nogmaals, waarbij de onderzoeker licht op het linker oog laat vallen.

De nervus trigeminus:
De sensibiliteit van het gezicht wordt onderzocht met een wattenstokje. De gnostische sensibiliteit met het watten einde, en de vitale sensibiliteit met het scherpe einde van een gebroken stokje.Er wordt onderscheid gemaakt tussen de drie takken van de nervus trigeminus en vergelijkt steeds links en rechts.
De motoriek van het gezicht wordt onderzocht door de kauwspieren te palperen, zowel in rust als tijdens aanspanning, links wordt met rechts vergeleken. Door daarna die patiënt, zowel links als rechts, met de kiezen een spatel te laten fixeren wordt de trekkracht bepaald.

De masseterreflex wordt onderzocht door een vinger op de kin van de patiënt te leggen en daar vervolgen met de reflexhamer op te slaan, de mond moet ontspannen zijn. Er wordt gelet op het reflectoir sluiten van de mond.

De corneareflex wordt onderzocht door achter de patiënt te gaan staan, waarbij met de linker hand de rechter bovenste ooglid va de patiënt omhoog wordt gehouden. Met een aangepunt watje wordt langzaam over de sclera naar de rand van het cornea gestreken. Er wordt vastgesteld of er een reflexmatig sluiten van het oog optreedt en of het oog naar boven draait. Beide ogen worden onderzocht.